ᾶς (ἡ) [ᾰρ, épq. à l’arsis ᾱρ]
      1 prière, IL. 15, 378, etc. ; HÉS. O. 724 ; PD. I. 5, 40, etc. ἀρὴν (ion.) ποιεῖσθαι, avec une prop. inf. HDT. 6, 63, prier ou souhaiter que, etc. ;
      2 particul. en mauv. part, imprécation, malédiction, au pl. IL. 9, 566 ; ἀρὰς ἀρᾶσθαι, SOPH. O.C. 952, ou ἐπεύχεσθαί τινι, PLAT. Criti. 119 e, prononcer des imprécations contre qqn ; l’Imprécation personnifiée, SOPH. El. 111, O.R. 418 ; au pl. Ἀραί, les Imprécations, ESCHL. Eum. 417 ;
      3 p. suite, l’effet d’une malédiction, perte, ruine, IL. 12, 334, etc. ; OD. 2, 59 ; en ce sens, plur. Ἀραί, les divinités vengeresses, chargées de l’accomplissement des imprécations, et confondues ainsi avec les Érinyes, SOPH. O.C. 1376, Ἀρὰς καλοῦμαι, SOPH. O.C. 1384, j’invoque les divinités vengeresses, càd. je maudis.

➳ Ion. ἀρή, IL. 14, 485 ; 18, 100, etc. ; OD. 2, 59, etc. Gén. pl. dissyll. ἀρέων [ᾱ] IL. 9, 566 ; dat. pl. épq. ἀρῇσιν, OD. 17, 496.

Ion. ἀρή, ἡ, prayer, Il. 15.378, 598, 23.199, Hes. Op. 726, Pi. I. 6 (5).43; ἀρὴν ἐποιήσαντο παῖδα γενέσθαι Ἀρίστωνι offered prayers that a child should be born, Hdt. 6.63.
vow, Inscr.Cypr. 83, 147H.
curse, imprecation, ἐξ ἀρέων μητρὸς… ἥ ῥα θεοῖσι πόλλ’ ἀχέουσ’ ἠρᾶτο Il. 9.566; freq. in Trag., mostly in pl., A. Pr. 910, S. OT 295; ἀρὰς ἀρᾶσθαι, προστιθέναι, ἐξανιέναι, E. Ph. 67, S. OC 952, 154 (lyr.), 1375; ἐπεύχεσθαι Pl. Criti. 119e; θέσθαι ἐπί τινας Plu. Cam. 13; also in sg., πατρὸς δ’ ἀ. κρανθήσεται A. Pr. 910, cf. Ag. 457 (lyr.), etc. ; ἡ τοῦ νόμου ἀ. Pl. Lg. 871b; ἀρᾷ… ἔνοχος ἔστω ib. 742b, etc. ; in pl., imprecations, freq. in Inscrr. on those who shall mutilate or remove them, Inscr.Magn. 105.53 (ii BC), IG 3.1417 sqq. Ἀρά personified as the goddess of destruction and revenge, ὦ πότνι’ Ἀρὰ σεμναί τε θεῶν παῖδες Ἐρινύες S. El. 111; δεινόπους Ἀρά Id. OT 418; but in A. Eu. 417 the Erinyes say that Ἀραί is their own name γῆς ὑπαί; Ἀρά τ’ Ἐρινὺς πατρὸς ἡ μεγασθενής Id. Th. 70; Ἀρᾶς ἱερόν Ar. Fr. 575. (Hence the Verb ἀράομαι.) [Ep. always αρ, Att. always αρ.] (From ἀρϜα, cf. κάταρϜος.)

ἡ, Gebet, Flehen, Il. 15.378, 23.199, Od. 4.767 ; ἐξαίσιον ἀρήν Il. 15.598 ; Pind. I. 5.40 ; Verwünschung, Fluch, ἐξ ἀρέων μητρὸς κεχολωμένος Il. 9.566 ; εἰ γὰρ ἐπ' ἀρῇσιν τέλος ἡμετέρῃσι γένοιτο· οὐκ ἄν τις τούτων γε ἐΰθρονον ἠῶ ἵκοιτο Od. 17.496 ; ἀρὴν ἀμύνειν, das Verderben abwehren, Il. 12.334, 16.512, 24.489, Od. 2.59, 17.538, 22.208 ; ἀρῆς ἀλκτῆρα γενέσθαι Il. 18.100 ; – Verwünschung, Fluch, gew. Tragg., die Ἀρά auch personifiziert zu einer Rachegöttin machen, Soph. El. 111 ; θεῶν ἀρά, der Götter Rache, Tr. 1299 ; – ἀρὴν ποιεῖσθαι beten Her. 6.63 ; verfluchen Pol. 9.40.6 ; μεγάλας ἀρὰς ἐπεύχεσθαί τινι Plat. Critia.119e, u. sonst, im bösen Sinne.

Das erste α ist kurz, bei Ep. in der Vershebung lang.

ἀρά, -ᾶς, ἡ
[in LXX chiefly for אָלָה ];
__1. a prayer (MM, see word).
__2. (as in Homer) a curse, malediction: Rom.3:14 (LXX),†
(AS)