μετ·ήορος, ος, ον :
      1 qui s’élève ou s’élance dans les airs, suspendu dans les airs, IL. 8, 26 ; 23, 369 ; HH. Merc. 135, couvert d’une crinière flottante, A.RH. 4, 1366 ;
      2 fig. qui est en suspens, sans fixité, sans consistance, vain, HH. Merc. 488.

➳ Éol. πεδάορος, ESCHL. Ch. 590 Stanl.

Étym. épq. c. μετέωρος.

ον, (< ἀείρω) Ep. form of μετέωρος, lifted off the ground, hanging, τὰ δέ κ’ αὖτε μ. πάντα γένοιτο Il. 8.26; [ἅρματα] ἀΐξασκε μ. leapt high into air, 23.369; μετήορα δ’ αἶψ’ ἀνάειρε h.Merc. 135; ἵππος… μ. αὐχένα χαίταις with high-raised mane, A.R. 4.1366; κεράων τὸ μ. the upper horn, Arat. 794; Dor. πεδάοροι (so Stanley for πεδάμαροι) A. Ch. 590 (lyr.). metaph, wavering, inconstant, thoughtless, μετήορα θρυλίζειν h.Merc. 488.

ep. = μετέωρος, in der Höhe, in der Luft schwebend, Il. 8.26, ἄλλοτε δ' ἀΐξασκε μετήορα τὰ ἅρματα, 23.369, der Wagen schnellte in die Höhe beim schnellen Fahren ; in die Höhe emporgehoben, H.h. Merc. 135. – Auch übertr., schwankend, ungewiß, leichtsinnig, θρυλλίζειν, H.h. Merc. 488, δήνεα, Ep.adesp. 439 (XI.356).