όου (ὁ) bruit confus, particul. :
      1 bruit de voix, IL. 4, 437 ;
      2 bruit d’un instrument, PD. N. 7, 119 ; POÈT. (PLUT. M. 654 f) ;
      3 murmure d’une assemblée, tumulte, THC. 4, 66 ; 8, 79 ; XÉN. Hell. 6, 5, 35 ;
      4 rumeur, nouvelle confuse, XÉN. Cyr. 6, 1, 37 ; DH. 6, 57 ; θρ. διῆλθε ὡς ou ὅτι, PLUT. Galb. 26, etc. le bruit se répandit que.

➳ Par contract. att. θροῦς, XÉN. THC. ll. cc.

Étym. θρέω.

Att. θροῦς, ὁ, (< θρέομαι) noise as of many voices, οὐ γὰρ πάντων ἦεν ὁμὸς θ. Il. 4.437; poet. of musical sounds, πολύφατος θ. ὕμνων Pi. N. 7.81; θ. αὐλῶν Epic. ap. Plu. 2.654f.
2. murmur of a crowd or assembly, Th. 4.66, 8.79, D.H. 6.57, etc.
II.
report, rumour, X. Cyr. 6.1.37, Plu. Galb. 26, D.C. 44.18.

ὁ (θρέω), att. zsgzn θροῦς, lautes Rufen ; οὐ γὰρ πάντων ἦεν ὁμὸς θρόος, ἀλλὰ γλῶσσ' ἐμέμικτο Il. 4.437 ; Pind. πολύφατος θρόος ὑμνων, lauter Schall, N. 7.81, wie ἠχήεις θρ. αὐλῶν p. bei Plut. Symp. 3.6.4. Bei Xen. Hell. 6.5.35 heimliches Gemurmel einer Menge, womit Thuc. 4.66, 8.79 zu vgl.; θροῦς τις τοιοῦτος διῆλθε, ein Gerücht verbreitete sich, Xen. Cyr. 6.1.37, wie Dion.Hal. 6.57 ; Plut. Galb. 26 u. DC. oft.