βου·κόλος, ου (ὁ) :
      1 conducteur ou gardien de bœufs, bouvier, IL. 13, 571 ; OD. 11, 293 ; joint à un subst. β. δοῦλος, PLAT. Ion 540 c, esclave bouvier ; en parl. du taon qui pique ou aiguillonne Io, ESCHL. Suppl. 557 ;
      2 p. ext. conducteur d’animaux, part. de chevaux, EL. N.A. 12, 44.

➳ Gén. dor. βουκόλω, THCR. Idyl. 27, 46.

Étym. βοῦς, κέλλω.

ὁ, tending kine, βουκόλοι ἄνδρες, ἀγροιῶται, Il. 13.571, Od. 11.292, al. ; β. δοῦλος Pl. Ion 540c; ποιμὴν αἰπόλος… καὶ β. Cratin. 281; also abs., Hdt. 1.110, PGoodsp. Cair. 30 ixI (ii AD), etc. ; βέλει βουκόλου πτερόεντος, i.e. the gadfly, A. Supp. 557 (lyr.); β. ἵππων Ael. NA 12.44.
worshipper of Dionysos in bull-form, in pl., title of play by Cratinus, cf. E. Fr. 203, IG 12(9).262 (Eretria, i BC), IGRom. 4.386 (Pergam.), Luc. Salt. 79, Hsch. s.v. πυρπερέγχει. β. τοῦ Ὀσορᾶπι devotee of Sarapis, UPZ 57.7. (βοῦς, q^uel-, cf. Lat. colo; in these words βωκολ- is found as v.l. for βουκολ- in some codd. of Theoc.)

(colo ; vgl. δύσκολος u. κόλαξ ; nach Athen. 6.262a von κόλον = τροφή), ὁ, Rinderhirt ; Hom. z.B. Il. 13.571 βουκόλοι ἄνδρες, 15.587 κύνα κτείνας ἢ βουκόλον ἀμφὶ βόεσσιν, Od. 11.293 βουκόλοι ἀγροιῶται, 21.83 βουκόλος ; – Folgende : übh. Hirt von größerem Vieh, z.B. ἵππων Ael.; adj., β. δοῦλος Plat. Ion 540c. – Aesch. Suppl. 552 ist πτερόεις β. eine die Kuh stechende, treibende Bremse. Bei den Gramm. heißt so Theocr., der bukolische Dichter.