Lewis Short
(verb) : com-mŏnĕo (conm-), ŭi, ĭtum, 2
* To remind one forcibly of something, to put in mind, to impress upon, to bring to recollection (in good prose); constr. (cf. admoneo).
* With aliquem: ut commoneri nos satis sit, nihil attineat doceri,Cic. Fin. 3, 1, 3: meretricem,Plaut. Mil. 3, 3, 8: me,Cic. Verr. 2, 4, 26, § 57; Quint. 11, 3, 130: commonito pro rostris populo, * Suet. Claud. 22; cf.: quarum (notarum) recordatio commoneat et quasi excitet memoriam,Quint. 11, 2, 28.
* With aliquem alicujus rei: mearum me absens miseriarum conmones,Plaut. Rud. 3, 4, 38: grammaticos officii sui,Quint. 1, 5, 7: te ejus matrimonii,Auct. Her. 4, 33, 44; cf.: ut hic modo me commonuit anulus quod totum effluxerat,Cic. Verr. 2, 4, 26, § 57.
* With aliquem de aliquā re: de avaritiā tuā,Cic. Verr. 2, 1, 59, § 154: de periculo,id. Part. Or. 27, 96.
* With aliquem aliquid: officium vostrum ut vos malo cupiatis conmonerier,Plaut. Ps. 1, 2, 17.—Simply with aliquid: cum amice aliquid commonemus,Quint. 6, 1, 50: quae commonet usus,Sil. 13, 111.— (ε)With rel.-clause: quam hic mihi sit facile atque utile, Aliorum exempla commonent,Ter. And. 4, 5, 17; so, commonere aliquem cur, etc.,Quint. 11, 2, 30; and pass.: hoc qui venerit mi in mentem, re conmonitus sum modo,Plaut. Trin. 4, 3, 47 Fleck. (Brix.: hoc qui in mentem venerit mi? Re ipsā conmonitus sum).—(ζ) With ut or ne: ut neque me consuetudo, neque amor commoneat, ut servem fidem,Ter. And. 1, 5, 45: qui ut ordini rerum animum intendat, etiam commonendus est,Quint. 4, 1, 78: commoneo tamen, ne quis hoc cottidianum habeat,Cels. 1, 3.—(η) With alicujus rei: horum tamen utcumque commonet locus, Quint. 11, 2, 24.
Charlton T. Lewis, Charles Short, A Latin Dictionary