ος, ον :
A du soir :
   I adj. PD. N. 11, 76 ; SOPH. Aj. 278 ; ἕ. ἀστήρ, IL. 22, 318, l’étoile du soir ; p. opp. à ἑῷος ἀστήρ, ANTH. 7, 670 ; ποτὶ ἕσπερα, OD. 17, 191, vers le soir ;
   II subst. :
      1 ὁ ἕσπερος, OD. 1, 423 ; ἡ ἕσπ. A.RH. 4, 1290, le soir ; fig. en parl. du soir de la vie, càd. de la vieillesse, ANTH. 5, 233 ;
      2 ὁ ἕσπ. l’étoile du soir, EUR. Ion 1149 ; BION 16, 1 ; particul. la planète Vénus, T. LOCR. 97 a ; CIC. N.D. 2, 20 ;
B du couchant, de l’occident, ESCHL. Pr. 348 ; SOPH. Aj. 805 ; ὁ ἕσπερος, CALL. Del. 174, l’occident ; ἕσπερος θεός, SOPH. O.R. 177, le dieu de l’occident, càd. Hadès, dont le séjour était dans la partie occidentale de la terre, vers les lieux où le soleil se couche.

➳ Voc. éol. ϝέσπερε, SAPPH. 45 Ahrens.

Étym. indo-europ. *ue-k^wsp-er-o-, vers la nuit, soir ; cf. ἑσπέρα, lat. vesper, sscr. kṣáp-.

ον (v. sub fin.), of or at evening, [ἀστὴρ] ἕ. the evening-star, Il. 22.318; opp. ἑῷος ἀστήρ, AP 7.670 (pl.); prov., οὔθ’ ἕσπερος οὔθ’ ἑῷος οὕτω θαυμαστός Arist. EN 1129b28 ; as Subst., without ἀστήρ, E. Ion 1149, Bion Fr. 8.1 ; ἔσπερε πάντα φέρων ὄσα φαίνολις ἐσκέδασ’ αὔως Sappho 95 ; esp. of the planet Venus, Eratosth. Cat. 43, Cic. ND 2.20.53 ; also ἕ. σελάνας φάος Pi. O. 10 (11).73 ; ἕ. θεός the god of darkness, i.e. Hades or death, S. OT 178 (lyr.); like ἑσπέριος, joined with a Verb, h.Hom. 19.14 ; ἕ. γίγνεται, of the planet Venus, Ti.Locr. 96e. as Subst., evening, μέλας ἐπὶ ἕσπερος ἦλθε Od. 1.423 ; μένον δ’ ἐπὶ ἕσπερον ἐλθεῖν waited the coming on of evening, 4.786 ; ποτὶ ἕσπερον at eventide, Hes. Op. 552 ; also heterocl. pl., ποτὶ ἕσπερα Od. 17.191 ; ὑφ’ ἕσπερα AP 5.304 ; fem., ἐρεμνὴ ἕσπερος A.R. 4.1290 ; metaph of age, τί δ’ ἕσπερός ἐστι γυναικῶν ; AP 5.232 (Maced.).
western, τόποι A. Pr. 350; ἀγκῶνες S. Aj. 805 ; ὠκεανός D.P. 63 ; ἕ. (sc. γῆ) the west country, ἀφ’ ἑσπέρου Call. Del. 174 ; πρὸς ἑσπέρου D.P. 335 ; ἑσπέρου κέρας, promontory in Africa, Ptol. Geog. 4.6.2 ; as Adj., ὁ Ἥλιος… ἕσπερον κύκλον διανύων Nech. ap. Vett.Val. 154.29. (Ϝέσπ, cf. Ἑσπέριος fin.)

ὁ, auch ἡ, Ap.Rh. 4.1290, vgl. ἑσπέρα, der Abend (vesper) ; μένον δ' ἐπὶ ἕσπερον ἐλθεῖν, μέλας ἐπὶ ἕσπερος ἦλθε, der dunkele Abend kam heran, es wurde Abend, Od. 1.422, 4.786. – Der Abendstern, Il. 22.317 ; Eur. Ion 1149 ; vgl. Tim.Locr. 96e ; übertr. vom Alter, Macedon. 2 (V.233). – Adj., ἐν δ' ἕσπερον ἔφλεξεν Σελάνας φάος Pind. Ol. 11.76, das abendliche Licht ; ἕσπεροι λαμπτῆρες Soph. Aj. 278 ; ἕσπερος θεός, der finstere Gott, Pluto, O.R. 178 ; – τὰ ἕσπερα, die Abendstunden, der Abend, ποτὶ ἕσπερα, gegen Abend, Od. 17.191. – Von der Himmelsgegend, westlich, τόποι Aesch. Prom. 348 ; ἀγκῶνες Soph. Aj. 805 ; Eur. El. 731 ; sp.D., γῆ Lycophr. 956.