οῦ (ὁ) :
      1 lieu escarpé, précipice, IL. 12, 54 ; 21, 175, etc. ; PD. O. 3, 39 ; THC. 7, 45 ; SOPH. Aj. 721 ; EUR. Hipp. 124, etc. ; οἱ Κρημνοί, HDT. 6, 20, 110, les Escarpements, lieu près de la mer d’Azov ;
      2 p. anal. au plur. orifice ou lèvres (d’une plaie, HPC. 418, 44 ; d’un organe, HPC. 423, 27, 29, 31) ;
      3 fig. mots prétentieux et emphatiques, AR. Eq. 628.

➳ Plur. hétér. κρημνά, STOB. Ecl. eth. p. 116, 29 Mein.

Étym. inconnue.

v. κριμνός.

ὁ, heterocl. pl. κρημνά, τά, v.l. for κρημνούς in Eus. Mynd. 63: — overhanging bank, in Hom. (only Il.) of the bank of a river, edge of a trench, 12.54, 21.175, 234, 244, cf. Pi. O. 3.22; κ. θαλάσσας Id. Fr. 201; κ. μαλακοί Arist. HA 615b31; later, beetling cliff, crag, ἀπὸ τοῦ κ. ὠθέειν Hdt. 4.103; ἀναθεῖναι ἐπὶ κρημνόν τιν’ Ar. Pl. 69; κατὰ τῶν κ. ἅλλεσθαι down from the cliffs of Epipolae, Th. 7.45; κατὰ κ. ῥιφέντες Pl. Lg. 944a; οἱ Κ., the Screes, on the Sea of Azof, Hdt. 4.20, 110. in pl., edges of an ulcer, Hp. Loc. Hom. 29.
labia pudendi, ib. 47, Poll. 2.174, Ruf. Onom. 112.

ὁ (κρεμάννυμι), ein abschüssiger, steiler, jäher Ort, Abhang, abschüssiger Berg- u. Uferrand ; Il. 21.233 ; ποταμοῖο κατὰ δεινοῖο ῥέεθρα πτῶσσον ὑπὸ κρημνούς 21.26 ; Ἀλφεοῦ Pind. Ol. 3.23 ; von einem Graben, κρημνοὶ γὰρ ἐπηρεφέες περὶ πᾶσαν ἕστασαν ἀμφοτέρωθεν Il. 12.53, öfter ; μυσίων ἀπὸ κρημνῶν Soph. Aj. 721 ; Eur. Hipp. 124 ; schroffe Felsenmauer, Ar. Eq. 633 ; κατὰ τῶν κρημνῶν ῥίπτοντες ἑαυτούς, βιασθέντες ἅλλεσθαι Thuc. 7.45, wie κατὰ κρημνῶν ῥιφέντες Plat. Legg. XII.944a, Sp., wie Pol. 3.55.6.
Bei Galen. die Schamlefzen, wie Poll. 2.174. – Auch der Rand eines Geschwüres, Hippocr.

κρημνός, -οῦ, ὁ
(< κρεμάννυμι), [in LXX: 2Ch.25:12 (סֶלַע)* ;]
a steep bank: Mat.8:32, Mrk.5:13, Luk.8:33.†
(AS)